Рубрыка біскупа Бліна

На пытанні адказвае біскуп-эмерыт Віцебскі Уладзіслаў Блін

 

Мае дарагія!

Мы ўсе адна сям’я дзяцей Божых. Штодзённай малітвай абдымаю кожнага з вас. Я шчаслівы, што вы чытаеце, абмяркоўваеце і распаўсюджваеце кнігу Споўненая мара. Няхай гэтая кніга дапаможа кожнаму знайсці шчасце, радасць і любячага Бога, які так жадае сустрэцца з вамі!

Аб тым, што вы чытаеце кнігу, сведчаць шматлікія лісты, якія я атрымліваю па электроннай пошце. Мне радасна разам з вамі ўзгадваць прыгожыя моманты дзён, праведзеных у вашых парафіях ці пілігрымках да Марыі. Я цешуся, калі чытаю гісторыі шчаслівых сем'яў і моцнай веры.

У лістах атрымліваю шмат пытанняў, на якія адказваю індывідуальна, але ёсць тэмы, важныя для кожнага з нас. Буду старацца кожны месяц даваць вам думкі на гэтыя канкрэтныя тэмы.

Свае пытанні, гісторыі і водгукі на кнігу "Споўненая мара" дасылайце на адрас biskupblin@yandex.by.

Добра, што вы ёсць! Люблю вас!

З братэрскім прывітаннем
ваш стары біскуп Уладзіслаў

 

Лістапад 2022

 

- 1 -

У апошняй размове* ксёндз біскуп сказаў мне, што незалежна ад таго, дзе праўда, пра моладзь варта гаварыць добра. Чаму?

Таму што кожны чалавек добры. Творца, калі стварыў чалавека, сказаў, што ён быў добры. І гэтае дабро ва ўсіх нас ёсць. Часам забытае, пакрытае штодзённым пылам, але яно ёсць. Проста трэба яго ўбачыць, дакрануцца — і яно прачнецца. Але калі малады чалавек гадамі не чуў ні ад бацькоў, ні ад настаўнікаў, ні нават ад святароў, што ён нешта ведае, што ён нешта ўмее, то як ён можа паверыць у сябе?

Дабро спараджае дабро. Таму так важна сямейнае асяроддзе, з якога чалавек чэрпае давер, узор, дзе вучыцца жыць. Дзеці больш за ўсё давяраюць своім бацькам і вучацца ад іх любові. Непаразуменне не з’яўляецца чымсьці небяспечным. Непаразуменне не перакрэслівае любові. Неарганізаваны дом заўсёды можна арганізаваць. Тады даецца шанец маладым удзельнічаць у сямейным жыцці, імя якому дом. Моладзь не хоча толькі выконваць загады старэйшых. Малады чалавек жадае, каб да яго ставіліся як да дарослага і адказнага. А дарослыя скардзяцца, што многія маладыя не жадаюць сталець, не жадаюць браць на сябе адказнасць за тое, што робяць. Гэта праўда, але яны таксама павінны мець магчымасць адчуць даросласць.

Маладыя бачаць патрэбу веры ў сваім жыцці, але іх не відаць на нядзельнай Імшы. Што ім перашкаджае ў Касцёле? Касцёл мае самы лепшы “тавар”, але найгоршы “маркетынг” — так можна ў вялікім скарачэнні ахарактарызаваць іх апраўданне. Кожны з нас патрабуе дапамогі іншага чалавека. Таму там, дзе святары супрацоўнічаюць са свецкімі, жыццё ў парафіі пульсуе мацней. Чалавек дае сведчанне веры, дзеліцца сваім досведам веры з іншымі, а тым, хто абуджае веру, дае ласку веры, з’яўляецца Бог. Гэта Яго сілай здзяйсняецца цуд змены чалавечых сэрцаў.

Няма Касцёла без малітвы, без слухання слова Божага і цэлебрацыі сакрамэнтаў. Інакш Касцёл ператвараецца ў дыскусійны клуб. Сагнутыя калені на малітве — гэта найважнейшы пастырскі метад. На малітве саграваецца сэрца да любові. А ў Касцёле галоўная любоў. Любоў ідзе туды, дзе ёсць тыя, хто яе патрабуе. Мы часта думаем аб абвяшчэнні Хрыста тым, хто Яго яшчэ не ведае, або тым, хто ад Яго адышоў. Ёсць таксама людзі, якія ўдзельнічаюць у жыцці Касцёла, але самі патрабуюць дапамогі ад Касцёла. Таму трэба быць вельмі ўважлівым, асабліва да тых, хто ўжо ў Касцёле.

*На сайце асвятляюцца агульныя пытанні. Паміж біскупам Уладзіславам і чытачамі могуць весціся размовы ці ліставанне, вытрымкі з якіх ў абагульненым выглядзе прадстаўлены на старонцы рубрыкі.

 

- 2 -

Як кантраляваць свае эмоцыіі?

Кантроль над сваімі эмоцыямі — прыкмета моцнага характару. Чалавека, які мае такі характар, нельга вывесці з раўнавагі ніякімі дробязямі. Калі б кожны чалавек заўсёды рэагаваў так, як дыктуюць эмоцыі, свет быў бы адным вялікім хаосам. Калі хочаш кантраляваць сітуацыю, трэба кантраляваць свае эмоцыі — як станоўчыя, так і адмоўныя. Усе яны ўнутры цябе, і табе вырашаць, будуць яны выходзіць вонкі ці не. Рабі гэта свядома! Чым найменшая рэч выводзіць з раўнавагі, тым слабейшы характар. Перш за ўсё, папрацуй над тым, каб малаважныя рэчы не выклікалі ў цябе нервовасці, гэта навучыць цябе кантраляваць сябе ў больш сур’ёзных абставінах. Калі дазволіш сваім негатыўным эмоцыям авалодаць табой, гнеў прывядзе да таго, што ўсе твае дзеянні не прынясуць пазітыўнага выніку, у лепшым выпадку будуць пасрэднымі. Здаровая разважлівасць — лепшы дарадца, чым гнеў.

Часта чуецца, як людзі гавораць, што іх “раздражніў той ці іншы чалавек, той ці іншы прадмет”. Памылка. Цэнтр кіравання нашымі эмоцыямі не знаходзіцца звонку , ён — у нашым розуме. Цябе раздражняюць не рэчы, не людзі, ты сам на іх абураешся. Толькі ты адказваеш за тое, што адчуваеш. Калі зразумееш, чаму ў пэўных сітуацыях маеш негатыўныя эмоцыі, табе будзе прасцей іх кантраляваць. Асноўная прычына тваёй нервовасці ляжыць ўнутры, у тваіх страхах, жаданнях.

Незалежна ад таго што выклікае ў цябе негатыўныя эмоцыі, не думай, што так павінна быць і так будзе заўсёды. Чалавеку ад прыроды ўласцівы спакойны нораў і добры настрой. Заўсёды клапаціся, каб не прыгасла ў табе надзея, што лепшае яшчэ наперадзе. Мы не павінны дазваляць, каб страх утрымліваў наш рух у бок надзеі. Рабі тое, што табе належыць, што можаш зрабіць зараз: вучыся, працуй, дапамагай іншым, не губляй часу і цярпення — і твае планы рэалізуюцца. Заўсёды памятай пра ўсмешку і тры чароўныя словы: калі ласка, дзякуй і прабач. Нягледзячы на тое што адбываецца — ідзі далей! Не бойся давяраць Богу. Творца падрыхтаваў для цябе ўсё найлепшае. Выконваючы Яго волю, будзеш цудоўным чалавекам!

 

- 3 -

Як перадаецца вера?

Евангелізацыя — гэта перадача веры. У канчатковым выніку яна павінна быць скіравана да чалавека, павінна даходзіць да канкрэтнага чалавека, індывідуальна, з пытаннямі, пасланнем і абяцаннем, якія закранаюць яго асабіста і маюць глыбокі рэзананс у яго душы і жыцці. У евангелізацыі няма слова “прымус”. Усё, што пахне прымусам, выклікае бунт. Мы прагнем, каб нас заўважылі. Асабліва моладзі не хапае ўпэўненасці ў сабе. Маладыя людзі часта кажуць мне, наколькі вялікай праблемай з’яўляецца для іх прызнанне сваёй веры ў Бога сярод аднагодкаў. Мы ўсе хочам сяброўства і сям’і, страшэнна баімся адзіноты. Бачу ў гэтым вялікую прастору загаспадаравання праз Касцёл.

Евангелле чалавеку заўсёды перадае супольнасць — Касцёл. Езус таксама пасылаў сваіх вучняў на кожную місію па двое, і не без падставы. У такі самы спосаб перадаюць нам хрысціянскую місію Дзеі Апосталаў.

Цяжка не заўважыць, наколькі наша душпастырская дзейнасць адхіляецца ад гэтай мадэлі, нават можа ісці ў адваротным напрамку. Калі няма вялікага натоўпу, адчуваем, што марнуем час. Мы бачым паразу, а там адкрываецца магчымасць сапраўднай евангелізацыі. Таму на шляху да евангелізацыі будзем ісці разам, даючы такім чынам відавочнае сведчанне веры, надзеі і любові да Бога і бліжняга. “Езус Хрыстус прыйшоў у свет, каб збавіць грэшнікаў” (1Цм 1,15). Бог не той, хто сочыць за чалавекам і хоча справядліва яго пакараць. Наадварот, Ён робіць усё, каб выратаваць яго ад бяды, у якую чалавек сам трапіў. Бог чакае, калі грэшнік зробіць першы крок да Яго, тады бяжыць яму насустрач, вітае пацалункам і дае шчодры прыём для ўсёй зямлі і ўсяго неба.

 

- 4 -

Здараецца мне час ад часу пападаць у канфлікты. Як прынесці мір і згоду? Як вырашыць канфлікт?

Першае, над чым трэба працаваць, — гэта тое, каб у адносінах да канфлікту з’явілася ў нас жаданне прымірэння і аднаўлення міру. Часам цяжэй за ўсё знайсці прымірэнне, асабліва калі гэта не першы канфлікт з дадзеным чалавекам. Важна аднак, каб да гэтага вяртацца: я хачу памірыцца, хачу нешта зрабіць у гэтым кірунку. Пасля кожнага канфлікту ўзнікае праблема: хто павінен першы працягнуць руку. Адказ просты. Ведаеце хто? Я! Гэта вырашана раз і назаўжды, не трэба наогул задумвацца. У Евангеллі сказана, што калі ёсць канфлікт, то я павінен працягнуць руку да згоды, паспрабаваць наладзіць дыялог.

Вядома, часам гэта можа быць вельмі складана. Калі мне не ўдаецца наладзіць дыялог, я заўсёды магу звярнуцца да іншага рэсурсу, гэта значыць пасярэдніцтва. Толькі трэба гэтага хацець. Пасярэдніцтва часта прыводзіць да больш хуткага працэсу прымірэння. Наступная рэч настолькі відавочная, што не ведаю, ці дарэчы пра гэта казаць: выбачэнне. Простым словам “прабач” можам бліжняму палегчыць прабачэнне. Словам, якое ідзе ад сэрца, не прымусова, калі мы ўжо пад сцяной і, напрыклад, суд нас абавязаў. Часам яго трэба спачатку з сябе “вырваць”, хаця б на малітве, але гэта варта рабіць. Напэўна, у вас ёсць такі вопыт, што хтосьці “залез пад вашу скуру”, але потым прыйшоў і папрасіў прабачэння, шчыра папрасіў. Цяжка яго прабачыць і цяжка не прабачыць, праўда? Трэба старацца прабачаць. Евангелле прызывае нас прабачаць незалежна ад таго, прасіў хто у нас прабачэння ці не, але эмацыйна прасцей гэта зрабіць, калі перад табой шчыра выбачыліся.

Калі я ведаю, што пакрыўдзіў кагосьці без злых намераў, нават без сваёй віны, то па справядлівасці я мог бы і не прасіць прабачэння, але паводле Евангелля — варта. Варта актывізаваць у сабе шчодрасць у прабачэнні, бо гэта многае спрашчае. А калі іншаму чалавеку лягчэй будзе здабыць спакой сэрца, то хутчэй дасягнем прымірэння.

Наш унутраны супакой вынікае з прабачэння, якое дае нам Бог. Дзякаваць за прабачэнне вельмі важна для падтрымання ўнутранага міру. Калі мы хочам, каб прымірэнне з Богам распаўсюдзілася на нас, мы павінны выхоўваць у сабе ўдзячнасць. Калі чалавек адчувае ўдзячнасць, ён супакойваецца, бо ведае, што яму не трэба нічога баяцца.

 

- 5 -

Як разумець словы Езуса: “Калі хто хоча ісці за Мною, няхай адрачэцца ад сябе, штодня бярэ крыж свой і ідзе за Мною” (Лк 9,23)?

Евангелісты Мацвей, Марк і Лука адзначылі прамоўлены ў Цэзарэі Філіпавай выклік Езуса да ўздымання свайго крыжа, але толькі Лука напісаў, што гаворка ідзе пра штодзённае ўздыманне крыжа. Мы добра ведаем, што Езус ніколі не ўскладае на нас цяжараў, якія перш не нясе сам. Які быў штодзённы крыж Езуса? Гэта я, мы з’яўляемся штодзённым крыжам Бога. Мы, якіх Ён любіць, для якіх прыняў беднасць Назарэта, бяздомнасць Кафарнаума, нястомную працу і смерць на крыжы.

Праўду пра мой грэх, за які Хрыстос памёр на крыжы, трэба памятаць штодня. Чаму кожны дзень? Таму, што я грашу кожны дзень і кожны дзень я павінен пачуць гэтую навіну, што Хрыстос памёр за мае грахі паводле Пісання. Праўда пра смерць і ўваскрашэнне Езуса — гэта праўда, якую недастаткова пачуць адзін раз, ёю трэба жыць кожны дзень. Наколькі мы ёю жывём, бачна па любові ў адносінах да Езуса, у адносінах да сясцёр і братоў.

У рэшце рэшт, прычына нашага болю — гэта заўсёды людзі. Не хвароба, а людзі, якія пакінулі нас адных у ёй. Не праца, але тыя, хто ставяцца да працы як да поля бітвы, марнуюць нашы намаганні. Не тое, што няма дома, а адсутнасць людзей, якія яго ўтваралі. Крыжам з’яўляюцца людзі, якіх мы любім, а яны нечакана нас падвялі. Каб з імі ісці далей, мы павінны адмовіцца ад сябе.

Езус заклікае ўзнесці гэты крыж. Чаму? Калі яны ўяўляюцца нам крыжам, мы адразу глядзім на іх “звысоку”. З вышыні нашай крыўды мы адносім да іх асуджэнне, абурэнне. Мы іх любім, але яны нас падвялі: больш-менш, першы раз, сёмы, семдзесят сёмы, з усведамленнем або неўсвядомлена, з найлепшых намераў і г. д.

Езус кажа, што мы павінны паставіць іх вышэй за сябе — вышэй за наш боль. Гэта прывядзе да прабачэння, зразумення. Ператворыць крызіс у магчымасць умацаваць сувязі. Гэта бачна па любові, бачна па шчодрасці ў сустрэчы, у адносінах да бліжніх.

Крыж, як антэна, злучае нас з Богам. Божая Добрая Навіна не вызваліць нас ад пакут, але вызваліць ад бессэнсоўнасці, бясплоднасці пакуты. Мы можам зноў стаць людзьмі. І тады мы ўбачым усё інакш і значна лепш — вачыма, якія пралілі слёзы.

 

Кастрычнік 2022

 

- 1 -

Якой меркай мераць чалавека?

Чалавека трэба мераць сэрцам. На біблейскай мове сэрца азначае чалавечае, духоўнае нутро, асабліва сумленне. Адзіным полем дзейнасці Касцёла павінна  быць сумленне чалавека. Сумленне – голас з глыбіні, ужо па-за воляй і  розумам, у якім жыццё чалавека патрабуе еднасці з самім сабой.

Голас сумлення – гэта голас унутраннай свабоды. Голас сумлення не павінен супастаўляцца выключна з непасрэдным рэлігійным вопытам. Для людзей, якія яшчэ не ведаюць Бога, у голасе сумлення выяўляецца чалавечая годнасць, працавітасць, чыстата сэрца. Калі яны застануцца вернымі свайму сумленню, гэта прывядзе іх да Бога.

Сумленне – самая патаемная святыня чалавека, дзе ён застаецца сам-насам з Богам. Гэта сустрэча чалавечай і Боскай адзіноты.  Сумленне паходзіць ад нас, таму што гэта пастаянны дар Бога, упісаны ў нашу чалавечую прыроду, але адначасова і па-за намі, бо звязана з вечным Стварыцелем. Сумленне змяшчае саму сутнасць нашага падабенства да Бога: свабоду, адказнасць, рацыянальнасць. Нягледзячы на грэх Адама, чалавечая прырода не перастала быць добрай і спакусы не пагражаюць збаўленню, калі чалавек слухаецца сумлення, “голасу Бога”. Галоўнай крыніцай няшчасцяў для ўсяго чалавецтва было і застаецца непаслухмянасць сумленню. Толькі  шчырае пакаянне перад Богам можа суцішыць боль зраненага грахом сумлення. Тады Бог вызваляе ад нашых пакутлівых трывог сілай Яго ласкі.

Добрай практыкай, якая дапамагае захоўваць чыстае сумленне, з’яўляецца штодзённы рахунак сумлення. Гаворка ідзе не талькі пра падлік грахоў, але  больш пра “падлік любові”, дароў Божых. Дух падзякі выкрывае духа беззаконня.

 

- 2 -

Што зрабіць, каб Сінод Паўсюднага Касцёла натхніў вернікаў на канкрэтную працу на карысць міру, справядлівасці і любові?

Сінод Біскупаў атрымаў сінадальныя сінтэзы ад Касцёлаў усяго свету. Іх голас можа стаць праграмай сур’ёзнай касцёльнай рэформы. І няхай такім стане. Свецкія людзі маюць дасканалае пачуццё веры, якое не падрывае іерархію Касцёла, дактрыну або маральнае вучэнне. Гэтыя людзі хочуць, каб Касцёл быў сапраўднай адкрытай супольнасцю, каб быў, як кажа Папа Францішак, “палявым шпіталем”.

Сінадальны працэс уносіць добры ўклад, таму што ён усведамляе людзей, што быць хрысціянінам не азначае толькі хадзіць на нядзельную Імшу, але жыць гэтым кожны дзень. Калі дазваляем кіраваць Святому Духу, змяняемся мы, змяняецца грамадства. Мы маем розныя тэмпы, ідэі і падыходы ў сінадальным працэсе. Важна, каб магчымасць, якую дае паўсюдны Сінод, выкарыстаць для сумесных дыскусій і сумесных ініцыятыў. Спадзяюся, што мы зможам працягнуць наш шлях ў гэтым сінадальным Касцёле і з кожным наступным вопытам будзем вучыцца будаваць такі Касцёл.

Сінадальнасць – гэта працэс, параўнальны з падарожжам, фінал якога невядомы ўдзельнікам. Аднак гэты шлях патрабуе вялікай адкрытасці адзін на аднаго і на дзеянне Святога Духа. Гэта час не для таго, каб прасоўваць свае ўласныя ідэі, але час малітвы і ўзаемнага слухання. Гэта павінен быць час клопату аб канкрэтнай мясцовай супольнасці, а таксама пра ўвесь Касцёл, які вынікае з жывой веры і духовай адчувальнасці. Рэзюмэ не вычэрпвае глыбіні духоўнага вопыту, які вынікае з хрысціянскай веры. Вопыт хрысціянскай веры заснаваны на асабістых і блізкіх адносінах з Богам, у супольнасці Касцёла, што іх немагчыма цалкам выказаць і перадаць агульнай мовай.

Наступнай падрыхтоўкай да надыходзячага Сіноду Біскупаў з’яўляецца кантынентальны этап. Распазнаванне сінадальнасці Касцёла з’яўляецца цэнтральнай тэмай для рэформы Рымскай Курыі. Кожны ў Апостальскай Сталіцы павінен мець адкрытае сэрца і розум, каб пазнаць не столькі тое, што людзі кажуць пра сінадальнасць, колькі тое, што Святы Дух кожнаму паказвае. Спадзяюся, што сінадальны працэс, асабліва апошні этап, гэта значыць Сінод Біскупаў аб сінадальнасці, які папа Францішак абвясціў, што ён пройдзе ў дзве сесіі: у кастрычніку 2023 г. і ў кастрычніку 2024 г., дапаможа нам зразумець, што сінод ужо азначае на практыцы, як нам будаваць сінадальны Касцёл, што маецца на ўвазе пад пытаннем сінадальнага стылю для парафіі, дыяцэзіі, касцёльных правінцый або для ўсяго Касцёла.

Калі нам удасца падарожнічаць разам не толькі ў размовах, але і ў канкрэтным жыцці, думаю, мы многага дасягнем. Сінадальны Касцёл дае надзею, таму што ў цэнтры нашага жыцця знаходзіцца Езус Хрыстус.

 

- 3 -

Чаго людзі больш за ўсё баяцца?

Чалавек вельмі баіцца адзіноты, бо ён сацыяльная істота і павінен жыць у супольнасці. Калі чалавек адзін, яму пагражае пакута адзіноты, часта горшая за раны, нанесеныя блізкімі. Прарок Ерамія многа цярпеў ад сваіх суайчынныкаў, але калі ён скардзіцца на сваё жыццё, найперш згадвае пра сваю адзіноту, якая яго найбольш турбавала. Самотнаму чалавеку – незалежна ад пакут адзіноты – пагражае нешта значна горшае: унутранае недаразвіццё, духоўная смерць. Таму Біблія мае рацыю, калі гаворыць: “Нядобра быць чалавеку аднаму” (Быццё 2,18). Без стасункаў з іншымі людзьмі чалавек не можа дасягнуць паўнаты свайго духоўнага развіцця.

Больш за ўсё мы губляем, калі замыкаемся ў сабе. Без дапамогі бліжніх чалавеку пагражае пагібель пад цяжарам жыццёвых цяжкасцей, і яго развіццё спыніцца, ён страціць што самае чалавечае. Але поўнае развіццё чалавечай асобы так ці інакш звязана з усімі цяжкасцямі, абмежаваннямі і пакутамі, якія нясуць з сабой міжасабовыя кантакты і жыццё ў супольнасці. Чалавек мае патрэбу ў іншым чалавеку, нягледзячы на абмежаванні і пакуты, якія ён адчувае ад яго. Кніга Эклезіяста раіць цалкам далучыцца да плыні жыцця, а тых, хто ад страху перад небяспекай спакусіўся, выратавацца, уцякаючы ў адзіноту, папярэджвае: “Гора самотным”.

Адзінота спрыяе таму, што мы не бачым сэнсу жыцця. Справа ў тым, што ты не адзін. Той, хто стварыў цябе, заўсёды з табой. Твой Айцец, Бог. Ён ніколі не пакідае сваё дзіця, ніколі. Лепш за ўсё гэта відаць на прыкладзе двух братоў. Гісторыя Каіна, які забіў Авеля. Якое пакаранне павінна спаткаць Каіна? Ён забойца. Жыццё за жыццё? Бог глядзіць на гэта па-іншаму. Каін атрымаў азнаку, якая мае яго бараніць. Разумееш гэта? Забойца будзе абаронены Богам, каб ніхто не мог яго забіць. Дзе тут справядлівасць? Няма. Бог ніколі не адмаўляецца ад чалавека. На Каіне кожны паставіў бы крыж. Нічога добрага з яго не атрымаецца, таму трэба перакрэсліць яго. Бог пераварочвае гэтую логіку. Не перакрэслівае. Чалавек – гэта не рэч, якую зламаўшы можна знішчыць.

Жыццё мае найвышэйшую каштоўнасць. Бог з табой. Ён таксама тут і цяпер, у той момант, калі хочаш звярнуць з абранага шляху. Заўсёды мае працягнутую руку, якую можна схапіць і ўстаць. Устаць і ісці. Але як з тваім сэрцам? Ці задаволена, ці сумнае, ці нешта шукае? Каб прымаць правільныя рашэнні, трэба слухаць сваё сэрца.

 

- 4 -

Што сёння найбольш патрэбна сучаснаму свету?

Бясконцая Божая Міласэрнасць вышэй за ўсё. Міласэрнасць з’яўляецца галоўнай праўдай хрысціянскага паслання. Бог не асуджае. Яго міласэрнасць не ведае межаў (пар. Мц 18,14). Міласэрнасць – гэта асноўны закон, які жыве ў сэрцы кожнага чалавека, калі ён шчырымі вачыма глядзіць на свайго брата, якога сустракае на сваім шляху. Міласэрнасць – гэта шлях, які злучае Бога з чалавекам, таму што адкрывае сэрца на надзею быць любімымі назаўжды, нягледзячы на абмежаванні нашага граху. Бог міласэрнасці, Бог міласэрны.

Не атрымаўшы міласэрнасці, не разумею сябе як чалавек. Без абвяшчэння міласэрнасці не магу ўявіць служэнне Касцёла. Свет, які мы ствараем і ў якім жывём, патрабуе сёння міласэрнасці, калі не хочам, каб ён стаў для нас на падабенства пекла.

Прастора, у якой Езус паказвае міласэрнае аблічча Бога, ствараюць евангельскія прыпавесці: прыпавесць пра згубленую авечку (шукаць адну згубленую авечку коштам пакінутых дзевяноста дзевяці) і прыпавесць пра згубленую манету (шукаць, знайсці, радавацца ад знаходкі). Важна не баяцца цяжкасцяў пошуку, нават калі ён доўгі. Бог цярпялівы. Ён не стамляецца, шукаючы чалавека. Таксама варта прыгадаць прыпавесць пра блуднага сына. Езус адкрыты на грэшнікаў. Нават калі Яго апаненты абураюцца тым, што, на іх думку, апошніх Ён ставіць у цэнтр сваіх прыпавесцей евангелізацыйнага плана.

Мы таксама часта кажам, што Бог не клапоціцца пра нас, такіх верных Яго запаведзям, але ідзе шукаць грэшнікаў. Але што гэта за вера, што гэта за вернасць, калі чалавек патрабуе кампенсацыі за выкананне Божых запаведзяў?

Міласэрнасць заўсёды будзе большай за любы грэх, і ніхто не можа абмежаваць любоў Бога, які прабачае. Няма міласэрнасці без прабачэння. І няма прабачэння без міласэрнасці.

Для Касцёла зноў надышоў час, каб прыняць на сябе радаснае абвяшчэнне прабачэння. Таму што прабачэнне ў спалучэнні з міласэрнасцю становіцца сілай, якая вяртае да новага жыцця і дадае адвагі глядзець у будучыню з надзеяй. Папа Францішак прысвячае сваю булу Misericordiae vultus прадмету і практыцы міласэрнасці.

 

Верасень 2022

 

- 1 -

Што рабіць, калі дзіця адмаўляецца хадзіць у касцёл?

Моніка была маці святога Аўгустына, яна малілася шмат гадоў аб глыбокім навяртанні для сына. Была пачута. Калі я быў дзіцём, то прасіў тату будзіць мяне ў касцёл. Але раніцай было цяжка падняцца, тады я чуў: калі мужчына кажа слова, ён заўсёды яго выконвае. І гэта адразу дапамагала. Сын маіх сяброў сказаў, што ў нядзелю не пойдзе ў касцёл. Бацька сям’і сказаў, што тыя, хто быў у касцёле, пасля літургіі пойдуць у піцэрыю. Ніхто не застаўся дома. Праз месяц у нядзелю няма піццы, але ўся сям’я па-ранейшаму кожную нядзелю ў касцёле на св. Імшы.

Не ўцякайце ад супольнасці! Не бойцеся супольнасці! Таксама тады, калі табе цяжка ў супольнасці, тады вернасць Бога яшчэ большая. Бог цябе не падвядзе ў Касцёле. Ідзі з гэтым абяцаннем па жыцці. Бог паклікаў нас да супольнасці. Бог стварыў нас і ведае нашу прыроду, ведае, што мы патрэбны адзін аднаму. Наша супольнасць не заўседы маляўнічая. Некаторыя кажуць — добра нам тут быць. Іншыя маюць цяжкі касцёльны вопыт, напрыклад, адзін змагаецца з другім, а трэці параніў чацвёртага. Часам чалавеку цяжка прызнацца, што ён ходзіць у касцёл. Бог, які нас паклікаў, верны — Ён трымае нас ў гэтай суполцы. Нават брат, сястра, святар або біскуп можа падвесці, але Бог цябе не падвядзе! У нашых суполках паспрабуем адкрыць першапачатковы вопыт прымірэння і прабачэння.

 

- 2 -

Як павінна выглядаць сяброўства?

Сяброўства — важны фактар у нашым жыцці. Іншы чалавек патрэбны для таго, каб убачыць у ім сябе самога. Жадаючы зразумець іншага, трэба пачаць з глыбокага разумення сваіх патрэбаў і поўнага прыняцця сябе. Чалавек, які сам сабе не сябар, не можа быць сябрам іншага чалавека. Зразумець іншага чалавека — значыць адчуць яго погляд на свет.

Мы жывем па-сапраўднаму толькі тады, калі атрымліваем асалоду ад чалавечай дабрыні. Хочаш цешыцца чалавечай дабрынёй — будзь добры да іншага. Кожны чалавек жыве ў пошуках сяброўства. Шчаслівы чалавек, у якога ёсць сябры, ён можа на іх разлічваць і цалкам ім давяраць. Аднак не кожны, хто праяўляе да нас дабрыню, з’яўляецца нашым сябрам. Сяброўства — гэта адкрытыя сувязі, якія злучаюць людзей незалежна ад знешніх абставін і ваганняў самаадчування. Ты сябар назаўсёды або не з’яўляешся ім. Асновай сяброўства з’яўляецца ўзаемны давер. Сябар — гэта той, чыя прысутнасць з намі і ў радасці і ў смутку, асабліва ў смутку. Пастаўся з разуменнем да чалавека, якому давяраеш. Ён мае права мець свае слабасці, ніхто не з’яўляецца ідэалам. Трэба падтрымліваць злучальныя сувязі, абменьвацца паслугамі.

Лепей самому расчаравацца ў сябрах, чым расчараваць іх. Можа варта было б прымяніць прынцып: рабі іншаму тое, што прыемна табе? Ніколі не патрабуй ад іншага чалавека большага, чым патрабуеш ад сябе. Сябар — гэта чалавек, які не толькі хваліць, але пры неабходнасці можа звярнуць увагу на штосьці непрыемнае. У адносінах да свайго сябра заўсёды будзь такім, якім хочаш бачыць яго ў адносінах да сябе. Калі верыш у Бога, маліся кожны дзень за яго.

 

- 3 -

Як быць шчаслівым?

Быць шчаслівым — гэта не толькі тваё права, але і абавязак! Шчасце заўсёды ёсць там, дзе чалавек яго бачыць. Не чакай пасіўна, калі шчасце прыйдзе да цябе. Думай пра сваё шчасце. Вер, што ў хуткім часе ты знойдзеш спосабы абмінуць свой смутак, — вера чыніць цуды. Шчасце — самая жаданая мэта кожнага чалавека, таму трэба рабіць усё, што ў нашых сілах, каб запаветнае жаданне стала рэальнасцю.

Няхай тваё самаадчуванне не залежыць ні ад кампліментаў, ні ад іх адсутнасці — яны ніякім значным чынам не вырашаюць, наколькі ты будзеш шчаслівы. Не аддавай ім улады над сабою.

Думай пра тое, што маеш. Цані гэта і не марнуй часу на прагненне рэчаў, якіх ты мець не можаш. Стаў перад сабою мэты і дасягай іх, але, калі здарыцца так, што нейкай з іх рэалізаваць не ўдасца, то не вяртайся да мінулага і не шкадуй, што не маеш таго, што хацеў. У цябе наперадзе яшчэ шмат прыгожых падзей і поспехаў — засяродзься на сённяшнім дні і на будучыні.

Лічы свае благаслаўленні, а не падзенні! Нават калі цяпер адбываецца штосьці дрэннае, то ва ўсведамленні спазнанага табою дабра ты знойдзеш дастаткова сілаў, каб гэта перажыць. Што ж зробіш, калі ўмовы змяніліся і не адпавядаюць тваім чаканням? Перад табою новы выклік! Ты павінен проста пашукаць іншае, выйсце, і ў гэтым няма ніякай трагедыі. Не старайся змяніць свет — змяні сябе.

Пачуццё шчасця знаходзіцца ўнутры цябе, толькі ты можаш дазволіць або забараніць яму выявіцца. Не шукай яго ў тым, што мінула, не чакай у падзеях будучыні, не злуйся, калі не бачыш яго ні ў людзях, якія цябе атачаюць, ні ў прадметах — яно ёсць толькі ў табе.

Не шкадуй для іншых свайго шчасця — яно павялічваецца, калі ты дзелішся ім, а робячы шчаслівымі іншых, найшчаслівейшым ты робіш сябе!

 

- 4 -

Ці можа жыццё быць радасцю?

Бог заўсёды любіць кожнага чалавека. Хоча, каб наша жыццё было радасцю. Да любові не падыходзім розумам ці логікай, але сэрцам — як да малітвы. Любоў незразумелая, але можна яе прыняць, а прымаючы, адказваць сваёй любоўю. Бог цябе любіць — гэта самая цудоўная праўда. Хто любіць, адорвае радасцю. Аднак усё залежыць ад цябе: каго выбіраеш?

Свет таксама абяцае табе радасць, распальвае голад валодання, і некаторыя з нас ставяць гэта за жыццёвую мэту. Многія лічаць, што самым галоўным крытэрыем для сучаснага чалавека з’яўляецца поспех. Свет назойліва кажа нам: жывіце так, быццам Бога не існуе. І хоць свет робіць усё, каб чалавек быў шчаслівы, мы становімся ўсё больш сумнымі. Нараджаецца ў нас трывога і нейкая схаваная туга. Выйграеш сваё жыццё, ніколі не заблукаеш, калі выбярэш Езуса Хрыста. Праяўляючы любоў, ты заўсёды будзеш побач свайго Збаўцы. І гэта рэцэпт на жыццёвую перамогу. Ёсць толькі адна праблема: дарыць любоў іншым цяжка, гэта патрабуе ахвярнасці, цярпення, прабачэння, самакантролю, патрабуе намаганняў і працы. Трэба быць сабой, авалодаць лянотай і абараніць праўду. Бачыш, што дарыць любоў цяжка. Але малітва, Эўхарыстыя і Біблія з’яўляюцца энергіяй для дабра і любові. Рабі ўсё бескарысліва, тады нічым не здзівішся, а будзеш заўсёды радасны.

Жадаю табе, дарагі сябра, добрага і радаснага жыцця, да якога запрасіў цябе сам Бог! Калі ты будзеш радасны, здзейсніш такія справы, якіх ніколі не змог бы зрабіць у смутку. Знакам радасці жыцця з’яўляецца ўсмешка, але ўсміхацца можна толькі да другога чалавека. Памятай пра гэта, каб з радасцю глядзець у будучыню! Прымі ўсё, што дае табе Бог, і гэта дазволіць табе сапраўды пераадолець усялякія перашкоды і сапраўды радавацца паўнаце жыцця!

 

Старонка абнаўляецца кожны месяц.
Рэдактар рубрыкі Аксана Нядвецкая.


©Рыма-каталіцкая парафія Езуса Міласэрнага г. Віцебск, 2022 г.